Skorzonera – kiedy siać, jak uprawiać, jak jeść?
Skorzonera po ugotowaniu przypomina w smaku szparagi. Jej smak określa się jako delikatnie orzechowy, maślany, lekko słodkawy – z nutą karczocha i szparaga. Po obraniu korzenie szybko ciemnieją – dlatego często obiera się je pod wodą albo skrapia cytryną. Nadaje się do gotowania, smażenia, zapiekania, puree, frytek, zup.
Koniecznie wszystko przy skorzonerze rób w rękawiczkach.
Na skorzonerę mówi się także wężymord albo zimowe szparagi.
Dlaczego warto ja uprawiać i mieć w ogrodzie? Skorzonera jest zdrowa, zresztą tak jak większość warzyw, jest smaczna, i co najważniejsze – jest warzywem zimującym w gruncie, można ją zbierać zimą, a to właśnie wtedy świeże warzywo jest na wagę złota.
Termin siewu skorzonery
- Marzec – kwiecień – standardowy, najlepszy termin siewu. Gleba powinna być już lekko ogrzana, ale nadal wilgotna.
- W cieplejszych rejonach można zacząć pod koniec marca, w chłodniejszych lepiej poczekać do połowy kwietnia.
- Nie zaleca się siania latem, bo roślina gorzej wschodzi i daje krótsze, bardziej zdrewniałe korzenie.
Skorzonera potrzebuje
- długiego okresu wegetacji (120–150 dni),
- chłodniejszej pogody na starcie – w wyższych temperaturach rośnie wolniej i łatwo parcieje.
Jak siać?
W gruncie
- Głębokość: 1-2 cm
- Rozstaw między rzędami: 25-30 cm
- Po wschodach przerwać, zostawiając co 8-15 cm między roślinami.
- Lubi glebę luźną, głęboką, bez kamieni – wtedy korzenie wychodzą proste.
Czy skorzonera brudzi dłonie?
Tak, dlatego należy wszystko przy skorzonerze robić w rękawiczkach – od wykopywania po przygotowanie potraw. Jej korzenie są tak ciemne, że dawniej wykorzystywano je do naturalnego barwienia tkanin.
Mleczny sok skorzonery używano kiedyś jako naturalny klej roślinny.
Uprawa skorzonery
Aby wyrosła prosta i długa, potrzebuje luźnej, głębokiej ziemi – inaczej jest poskręcana lub rozgałęzia się. Podobnie jak pietruszka.
Jest bardzo odporna na mróz – zimuje w ziemi i można ją zbierać nawet pod śniegiem.
Najlepsza jest po przemarznięciu – chłód zwiększa jej słodycz, jak w przypadku brukselki czy jarmużu.
Ma zdolność regeneracji: jeśli podczas kopania pęknie na pół, roślina często odrasta.
